Pinipilit ko ngayon ang isang bagay na napakahirap gawin.
Ayaw ko sanang pumikit
Pagkat sa dilim nakikita ko ang iyong mukha
Sa katahimikan ng karimlan namamayani ang iyong tinig
At hindi ko ito ninanais.
Pagkat ang alaala mo ay drograng nakakaadik.
Inililipad ang isip sa kawalan na pawang kay tamis.
Bagama’t ramdam ang pait sa dibdib
Pagkat walang katiyakang tamis ang hahantungan.
Gusto ko sanang pigilin
Ang pagpasok mo sa kamalayan
Lagyan ng harang ang bawat lagusan
At nang ang iyong mga labi’y hindi makadaan
Anu pa’t dulot lamang ay lalo pang pananabik
Lihis na riyalidad ang saki’y nananaig.
Hindi mo ito kasalanan. At hindi rin akin.
Ngunit ako ang sadyang agrabyado.
Higit na pagkapata ang aking nadarama.
Diwa’y nagpapatuloy sa kabila ng mabigat na talukap ng mata.
At ang pagod na una’y sanhi ng paggawa, kulang sa tulog, at panahong di-mawari
Nagpapatuloy.
Pagkat ulit-uli, gunita mo ay dumarating.
www.papakiko.com
sari-sari. halo-halo. damay-damay. Yan ang makikita sa blog na ito. magulo man, mabaho, maanghit ang mga babasahin eh pwede narin pagtyagaan ng mga taong walang magawa sa buhay, naghihintay lang kay kamatayan,at naghihintay sa pagputi ng uwak. take it from the experts(at hindi ako yun). TAKE NOTE: para lang sa tao ang blog na ito (oo,ikaw! alam ko tao ka,kaya free na lang tickets sa pagbabasa ng blog na "ano nga ba?"
No comments:
Post a Comment